Polish Metal Cult

Wydawca: Lower Silesian Stronghold   Raz tutaj na łamy grecy zawitali, za pośrednictwem "...Traces...". Dziś przyjdzie Nam zawitać do Aten po raz kolejny. I to nie z byle czym, bo pełnym albumem, prawie minut 40. Zdążyli oni po drodze wydać kilka mniejszych EP, jednak moje referencje skupią się głównie na tym z czym mieliśmy już tutaj do czynienia. Wiem, leniwy ze mnie chuj. Jednak po tym co usłyszałem, chyba prześledzę bliżej ich postępy, a są one wyraźne.   Gdybym miał 100% pewności, zaczął bym od napisania różnic w składzie. Od raz mówię, że nie sugeruję się metallum, tylko tym co mam w booklecie. A wyraźnie widać, że w "...Traces..." było pięć osób. W przypadku "Reroute", tylko dwóch. Nie będę jednak dawał tego za pewnik, żeby nie było, że wprowadzam w błąd. Za to wyraźną rożnicą jest zainwestowanie w lepsze studio. Tym razem całość nie brzmi jak przepuszczone przez toster, demko wyplute z norweskiej zaspy roku 1993. Wraz ze wzrotem jakości, z...

  W tym przypadku będzie trochę mniej standardowo, bo dostajemy Ep, która zawiera ponad 20 minut muzyki i tylko jeden utwórm, a autor ma ksywę taką jak sam projekt. Tak więc solowy utwór jak i solowy projekt, w dodatku z Białorusi. Więc moja pierwsza reakcja to "będzie ciężko". Ale to tylko szczegóły. Płyta została wydana przez stajnię Putrid Cult i jest z grubsza sztandarowym przykładem black metalu.   Płyta zaczyna się... Bogurodzicą? No projekt ze wschodu, to i musi być charakternie. Pomijając sam wstęp, muzycznie to już zaczyna się robić bajka. Do czynienia mamy z bardziej takim black/death niż czystym blackiem, a do tego mnóstwo wstawek instrumentalnych, symfonicznych. Niestety, one to zadziałały tutaj różnie i raz mamy całkiem fajne połączenie chowające diabłą i nie tylko w sobie, a czasem pokaz symfoniczny niczym połączenie metalu i Jean Michael Jarre, czy potworek pokroju Cradle of Filth. Dodatkowo znajdą się tutaj jakby tego wszystkiego było mało, motywy doomowe...

  Kiedyś ta płyta wpadła przy okazji jakiejś libacji. Ciężko stwierdzić. Grunt rzec, że płyta leży u mnie już dość długo, od blisko premiery. Tak więc pół roku już dobre stuknęło. Więc dlaczego dopiero teraz? Zdażyło mi się pisać o poprzednikach, jak i zazwyczaj chwaliłem sobie duet z Mińska. Tym razem jednak zostało odsłuchane z raz lub dwa i rzucone w kąt na zapomnienie. Dosłownie, bo miałem o tym pisać, ale widocznie nie wciągnęła mnie aż tak, żeby się paliło mi do roboty. Wrzuciłem do odtwarzacza ponownie, słucham. I dalej nie wiem czy jest sens pisać. Przemęczyłem kilka razy i chyba jednak coś naskrobię, by stało się zadość. Co nikogo nie zaskoczy, płyta została wydana przez Godz ov War, a cover to kolejne fantastyczne dzieło Macieja Kamudy. Musiałem wspomnieć.   Tak więc przygotujcie sobie kawę, czy inną Soplicę, bo trochę to zajmie. Płyta trwa ponad 40 minut, więc szybkie posiedzenie nie będzie. Normalnie bym powiedział, że to właśnie dobrze. Tutaj to była dla mnie...

  Kolejny rok to i kolejny Haunted Cenotaph musiał się pojawć. Co prawda EP, więc materiał za długi nie wyszedł, ale zrozumiałem jest, że chłopaki mieli przestój związany ze zmianami w składzie. Nie próżnują, ale na pełniaka przyjdzie Nam jeszcze poczekać. Kolejne 5 utworów, niecałe pół godziny powolnej zagłady. O wydaniu nie ma co się za wiele rozwodzić, bo jest to niemal to samo o mieliśmy w przypadku poprzednika "Nightmares from Beyond" wydawanego także przez Fallen Temple.   Przyznam się szczerze, że materiał leży u mnie od dawna. Czasem jak mam taki przestój w mózgu to odstawiam sobie płytę i z czasem zazwyczaj siada. Tutaj takie odetchnięcie również się przydało, bo jest gęsto. Na pewno bardziej niż było. Zaczynając od początku, demo "Nightmares from Beyond" było dobrą płytą. Nie wybitną, ale dobrą. Ot taki death metal, z dużą domieszką doomu i powiewem lat 80tych. Tym razem postanowili z tym słowem "doom" zrobić prawdziwy użytek i dostaliśmy mu...

  Jeżeli mamy do czynienia z jakims nieznanym zagranicznym zespołem, z południa, zachodu czy z zza morza i dostajemy tę płytę od Godz ov War to mniej więcej wiadomo, czego można się już szpodziewać. Tym razem trafiło na portugalię i Kommando Baphomet wraz ze swoim debiutem poetycko nazwanym "Blood Gospel of Satanic Inquisition". Po okładce i groteskowej nazwie mniej więcej wiadomo, czego możemy się tutaj spodziewać. Choć zostało to zweryfikowane i w pewnym stopniu mnie zaskoczyło. Płyta pełna, ale nastawiona na szybką i prymitywną dawkę więc zaledwie pół godziny muzyki. Wydane standardowo na miarę tego wydawcy.   Spodziewamy się otrzymać tutaj solidną dawkę jakiegoś black/deathowego pierdolnięcia bez skurpułów, a tak się nie dzieje. Odpalasz płytę, zbyt wielkiego openingu nie ma, tylko od razu jazda po gitarach. Jednak wokal i cała reszta nie wskazuje za bardzo tutaj deathu. Nazwałbym tę płytę bardziej black/thrashem, bo jego przewija się tutaj znacznie więcej. Czego moż...

  "Zmora" to chyba moja zmora. Zabierałem się długo do napisania tej recenzji, a sama płyta już od dobrego tygodnia kręci się u mnie w odtwarzaczu. Jest to projekt, które swoje na scenie zrobił, parę zachwytów wzbudził. Początek istnienia był cięzki, mroczny i surowy. Powoli jednak przechodzą z surowości w duszność, tak w moim odczuciu. Duet nie próżnuje i wypluwa już regularnie EP za EP. Blisko 35 minut muzyki zawartej na 6 utworach to naprawdę dobry wynik, a tyle właśnie oferuje nam "Najczarniejsza z nocy". Wydana początkiem grudnia 2019 i wypuszczona w świat pod szyldem Werewolf Promotion.   Od którejś płyty zauważam taką tendencję spadkową albo po prostu wyczerpanie tematu. Mimo to projekt lubię, a tworzą go wyjadacze, którzy zęby złamali sobie na black metalu. Choć czasem nie pasują mi do konwencji tego, co miało być tutaj. Sugerując się tytułem i wyglądem okładki miał to być gęsty, atmosferyczny i surowy black metal. Nie będę zgadywał czy taki zamiar pocz...

  Silna burza to nie tylko anomalia pogodowa, to także nazwa projektu. Jest to dziecko Kolana, które powstało jeszcze w latach 90-tych i raz na kilka lat raczyło jakimś demkiem. Możecie go znać z wielu innych projektów, takich jak Odour of Death czy Havocum. Muzycznie jest to chyba jakaś zapowiedź. Na pełny album zdecydował się dopiero w 2010 roku, a dwa lata później powstał split z Slavecrushing Tyrant, przy którym ten projekt i jego bardzo- jak na ten gatunek- charaktrystyczne brzmienie poznałem. Burza przycichła na kolejnych parę lat, ale zawsze wraca i w 2019r. powstał drugi pełny album zatytułowany "The Awakening". Tym razem został wydany przez Lower Silesian Stronghold w solidnym digipaku, w którym znajdziemy każdy tekst.   Jak wspomniałem wyżej, mamy do czynienia z black metalem, który- jeżeli znacie projekty, w których maczał palce Kolan- nie będzie miał przed Wami żadnych tajemnic. Wokal jest na tyle charakterystyczny i na tyle często pojawiał się w innych wydaw...